Adriaen Willemsz

De literaire kant is al erg lang een deel van mijn leven. Zo omstreeks 1985 zal het lezen van "The Waste Land" van TS Eliot het definitieve duwtje zijn geweest. Het uitbrengen van een drietal bundels in de afgelopen jaren was een logisch vervolg. Ik heb ernaar gestreefd om de gedichten niet alleen op papier te vereeuwigen maar probeer ook het visuele karakter van de gedichten te vergroten. Op traditionele manier via Thinnerdruk op papier maar ook op andere media.
Uiteindelijk heeft mijn zoektocht naar het visualiseren geleid tot de realisatie van Beeldgedichten. Door op deze manier de link te leggen tussen landschap en kunst, ofwel literatuur/teksten enerzijds en het landschap/ natuur anderzijds en niet alleen inhoudelijk te koppelen maar ook visueel in beeld te brengen door middel van “beeldgedichten” krijgen beide elementen een andere dimensie waarbij ze hun eigen waarde niet verliezen. “Beeldgedichten ” zijn een vorm van beeldende kunst waarbij de tekst op de betreffende locatie wordt geïnspireerd en ook ter plekke wordt getoond. De doorzichtigheid van het materiaal maakt de versmelting van literatuur en landschap een visuele werkelijkheid.
Ik schrijf vanuit een houding van rondkijken , indrukken opdoen en breng dat proces onder woorden. In gedichten beleef je de beweging van het denken. Om te komen tot een gedicht heb ik overigens wel een startpunt nodig, vaak is een gevoel, een flard van een lied of een woord voldoende. Het kan incidenteel zo zijn dat ik een bestaand schilderij of beeld hiervoor gebruik, alhoewel het woord gebruik hier niet het juiste is. Ik moet bij hetgeen me intrigeert een gevoel hebben, het begin om te denken. Een gedicht is en blijft voor mij een eigen kijk op het waarnemen, de verwondering. De lezer mag het interpreteren hoe hij of zij wil of hoe het hem of haar raakt. Vaak is het maken van een gedicht niet zozeer een concentreren maar ook een afwezigheid ervan zodat de ruimte ontstaat om vrij te kunnen zoeken en vinden, het is als het ware een soort afstand nemen.
Informatie : tekstinbeeld@hetnet.nl of kijk op de website www.kunstinzicht.info

Hongerend tij

Als een rots in de zee
werd ik een eiland onder
mensen.
Slechts het schreeuwen
van de regen
herinnerde me aan hoe
het begon,
louter steen
met het verlangen
te zwerven, golvend.

Pequod

Naar: Schipbreuk / William Turner

Zonder de
samenhang te
raden zie ik
fragmenten van
onvoorzien
leven in
onontdekte vormen,
flakkerend het vuur
aan de grenzen
waar lucht en
water zich
ongrijpbaar maken.
Men heeft de dood
getart !

Terre d’eau

Langzaam onstuitbaar,
vlakvol zwanger
schuiven wolken, wind en water
voor en achter langs.

De kleur ontbreekt
in elementair wit en zwart.
Gerekt het laatste denken.

Groeisprong

Door steen omklemd,
Een aarden engte
waaruit weelderig groen
zich wringt.
Grenzeloos
haar levenslucht.